زندگی نامه استاد روح الله خالقی
۱ فروردین ۱۳۸۵
روح الله خالقی در سال ۱۲۸۵ در کرمان متولد شد ، سالها شاگرد ممتاز استاد علینقی وزیری و از مفاخر موسیقی ملی ایران بود بهترین سالهای زندگیش را صرف دل انگیز ترین هنرها کرد و به تشخیص اهل فن موسیقی ایرانی و فرنگی ، شناخت او صلاحیت کامل یافت در سال ۱۳۲۵ انجمن موسیقی ملی ، به همت اوتاسیس شد و سه سال پس از آن با تاسیس هنرستان ملی موسیقی به یکی از آرمان های هنری کشور ما جامه عمل پوشاند . انتشار آثار متعدد شامل متد و دستورهای علمی برای تدریس موسیقی ملی خدمت بزرگی به هنر کرد . هم اکنون قطعات آواز ، قطعات ارکستری ، اتودها ، آثار ساده مدرسه یی ، کتاب ها و رسالات علمی مانند نظری به موسیقی ، از او به جای مانده است که هر کدام دارای ارزش فراوانی است .
خالقی علاوه بر ریاست هنرستان موسیقی ملی تا هنگام فوتش رهبری ارکستر (( گلها )) و عضویت شورای موسیقی رادیو ایران را دارا و مدتها سرپرستی ارکستر های شماره یک و دو رادیو را به عهده داشت . روح الله خالقی در دامان پدر و مادری که هر دو در نواختن تار مهارت داشتند تربیت یافت ، او نیز از کودکی به موسیقی علاقه مفرطی نشان می داد ولی پدرش از بیم این که مبادا وی از تحصیل عقب بماند او را از اشتغال به موسیقی منع میکرد . اما روح الله کوچولوی آن روزی، هر وقت خود را در خانه تنها می یافت با عشق عجیبی که به موسیقی داشت (( مخفیانه و پنهانی )) تاری را که بزرگتر از جثه اش بود بغل می گرفت و مشغول نواختن می شد !!
بالاخره در نتیجه علاقه خستگی ناپذیر وی به موسیقی ، پدرش مجبور شد او را از هفده سالگی در آموختن ویلن آزاد بگذارد بعد از یکی دو سال به محض اینکه مدرسه موسیقی وزیری تاسیس شد اولین شاگرد استاد وزیری بود که به فراگرفتن موسیقی پرداخت و چون احساس کرد که موسیقی دان بایستی در درجه اول دارای اطلاعات کافی باشد این بود که مجددا در ضمن اینکه موسیقی را ترک نکرد تحصیلات متوسطه خود را در دارالفنون و عالی رادر دانشسرای عالی در رشته ادبیات که ارتباط بیشتری به موسیقی داشت به پایان رسانید .
خالقی در مدت بیست و هفت سال که در رشته موسیقی ایرانی کار کرد بیش از صد آهنگ و دو جلد کتاب (( نظری به موسیقی )) که جلد اول آن مربوط به قواعد و اصول کلی موسیقی است و جلد دوم تاریخچه موسیقی و قواعد و اصول موسیقی ایرانی است و کتاب دیگری نیز به نام (( هم آهنگی موسیقی )) راجع به توافق و تناسب اصوات نوشته است که با کمک وزارت فرهنگ در سالهای ۱۳۱۶ و ۱۷ و ۲۰ به چاپ رسیده است .
ارسال شده در دستۀ : زندگینامه
نوشته شده توسط : مهدی معتمد | نظرات (۰)
زندگی نامه استاد حسین علیزاده
۱۵ بهمن ۱۳۸۴
حسین علیزاده (زادهٔ شهریور ۱۳۳۰) آهنگساز، ردیفدان، پژوهشگر و نوازنده تار و سهتار ایران است. وی سازنده موسیقی فیلمهایی چون دلشدگان، گبه و زمانی برای مستی اسبها و آواز گنجشک ها است.
علیزاده پس از تحصیل در هنرستان موسیقی به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران رفت و همزمان در مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی ایران به یادگیری و اجرای کنسرت پرداخت. او نزد هوشنگ ظریف، حبیبالله صالحی، محمود کریمی، علی اکبر شهنازی، داریوش صفوت، نورعلی برومند، سعید هرمزی، یوسف فروتن، و عبدالله دوامی موسیقی آموخته است و در دانشگاه آزاد برلین نیز تحصیل کرده است.علیزاده در سال ۱۳۴۷ عضو ارکستر رودکی بود. دو کنسرت او در جشن هنر شیراز آغاز راه او به عنوان یکی از وزنههای موسیقی ایران بود. او با عضویت در گروه چاووش همراه با دیگر استادان موسیقی ایران از جمله محمدرضا لطفی و پرویز مشکاتیان آثار جاودانهای در موسیقی ایران اجرا کرد و نیز با آموزش به هنرجویان موسیقی تأثیر مهمی در تربیت موسیقیدانان و نوازندگان پس از انقلاب گذاشت. علیزاده در اوایل دههٔ هفتاد ریاست هنرستان موسیقی را بر عهده داشت.
علیزاده هم اکنون عضو هیأت علمی دانشگاه تهران است و تا سال ۱۳۸۴ با شجریان در قالب گروهی چهار نفره همراه با کیهان کلهر و همایون شجریان به برگزاری کنسرت و اجرای برنامه در کشورهای مختلف مشغول بود.حسین علیزاده دارای دو فرزند به نام های صبا (نوازندهٔ کمانچه) و نیما (نوازندهٔ رباب و تار) است که هم اکنون در گروه هم آوایان زیر نظر استاد علیزاده فعالیت دارند.
حسین علیزاده تا به حال سه بار نامزد جایزه گرمی شده است. به ترتیب برای کارهای فریاد، بی تو به سر نمیشود و به تماشای آب های سپید. حسین علیزاده، موسیقیدان سرشناس ایرانی در سال ۲۰۰۶ میلادی به خاطر آلبوم به تماشای آبهای سپید نامزد دریافت جایزه گرمی شده است. گفتنی است که جوایز گرمی معتبرترین جایزه صنعت ضبط و پخش موسیقی در آمریکا محسوب میشود.
برخی از آثار و فعالیتها :
* ماه و مه،تکنوازی ساز شورانگیز، نشر هرمس، ۱۳۸۸
* آن و آن،دو نوازی سهتار و تنبک با پژمان حدادی، نشر هرمس، ۱۳۸۷
* سرود گل ، با موزیک، ۱۳۸۶
* به تماشای آبهای سپید با همکاری ژیوان گاسپاریان، نشر هرمس، ۱۳۸۳
* فریاد، موسسه دل آواز
* بی تو به سر نمیشود، موسسه دل آواز
* زمستان است، موسسه دل آواز
* سلانه، تکنوازی سازی جدید به نام سلانه ساخته سیامک افشاری، انتشارات ماهور ۱۳۸۱
* راز نو، انتشارات ماهور ۱۳۷۷
* پریا، و قصهٔ دخترای ننه دریا انتشارات ماهور
* پایکوبی، تک نوازی ابداعی با سهتار، انتشارات ماهور ۱۳۷۲
* صبحگاهی انتشارات ماهور
* نو بانگ کهن انتشارات ماهور
* شورانگیز، انتشارات ماهور ۱۳۶۷
* ترکمن، تک نوازی ابداعی با سهتار، انتشارات ماهور ۱۳۶۷
* نوروز، ۱۳۶۲
* نینوا، انتشارات ماهور ۱۳۶۲
* سهگاه، تک نوازی با تار، انتشارات ماهور ۱۳۶۲
* ماهور، تک نوازی با تار، انتشارات ماهور ۱۳۶۱
* راز و نیاز انتشارات ماهور
* سرودهای آذربایجان
* همنوایی، تک نوازی ابداعی با تار، انتشارات ماهور
* نوا، تک نوازی ابداعی با تار، انتشارات ماهور
* راست پنجگاه، تک نوازی ابداعی با تار، انتشارات ماهور
* کنسرت همایون، تک نوازی ابداعی با سهتار، انتشارات ماهور
* حصار، ۱۳۵۶
* سواران دشت امید، ۱۳۵۶
* عصیان، ارکسترال
* واریاسونهای کردی، ارکسترال
* آوای مهر انتشارات ماهور
موسیقی فیلم :
علیزاده در زمینه موسیقی فیلم نیز فعال بوده است. از جمله مهمترین کارهای او در این زمینه عبارتاند از:
* در آن سوی…،موسیقی متن فیلم مستند همه مادران من، نشر آوا خورشید، ۱۳۸۸
* آواز گنجشک ها، نشر موسیقی هرمس ۱۳۸۷
* نیوه مانگ، ۱۳۸۶
* سریال تلویزیونی زیر تیغ، انتشارات ماهور ۱۳۸۵
* لاکپشتها هم پرواز میکنند، انتشارات ماهور ۱۳۸۶
* ابجد، ۱۳۸۱
* زمانی برای مستی اسبها، ۱۳۷۸
* عشق طاهر، ۱۳۷۸
* دختران خورشید، ۱۳۷۸
* زشت و زیبا، انتشارات ماهور ۱۳۷۷ (برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر )
* ایران سرای من است، انتشارات ماهور ۱۳۷۷
* مدرسهای که باد برد، ۱۳۷۶
* ابر و آفتاب، ۱۳۷۵
* گبه، انتشارات ماهور ۱۳۷۴ (برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین موسیقی متن جشنواره فیلم فجر )
* دلشدگان، انتشارات دل آواز ۱۳۷۰
* از اعصار انتشارات ماهور
* میراث کهن انتشارات ماهور
* چوپانان کویر، ۱۳۵۹
* در چشم باد
کتابها :
* ده قطعه برای تار ۱
* ده قطعه برای تار ۲
* ده قطعه برای تار ۳
* ده قطعه برای تار ۴
* آموزش سهتار، دوره مقدماتی
* آموزش تار و سهتار، دوره متوسطه
* ردیف مقدماتی تار و سهتار (کتاب سوم هنرستان)
* بوسههای باران تصنیفهای حسین علیزاده، انتشارات ماهور، ۱۳۸۴، بازنویسی و نتنگاری: علی صمدپور
ابداع ساز سلانه :
سلانه ساز زهی جدیدی است که در سالهای اخیر سیامک افشاری با همکاری حسین علیزاده ساختهاست.سلانه، سازی است از خانواده تنبور با دسته بلند که براساس تصاویر تاریخی بازمانده از ایران باستان دارای سه سیم و سه گوشی بودهاست که از طریق اضافه کردن سیمهای اصلی میتوان به صداهای بمتری دست یافت. کوششهای حسین علیزاده برای بازسازی و احیای این ساز باستانی، و کاوشهایش در گوشههای فراموش شده موسیقی ایرانی به آلبومی به نام سلانه منجر شد. این آلبوم شامل بداههنوازیهای علیزاده با این ساز در دستگاههای بیات اصفهان، سهگاه، کرد بیات و افشاری است. این آلبوم در نزد اساتید فن و کارشناسان موسیقی واکنشهای متفاوتی برانگیخت. سلانه متشکل از ۱۲ سیم که ۶ سیم جهت انگشتگذاری و ۶ سیم به منظور طنین صدا است. این ساز ترکیبی از بربط و سهتار است و به گفتهٔ سازنده، چون سلانه سلانه وارد موسیقی شده نام سلانه را به خود گرفتهاست.
ارسال شده در دستۀ : زندگینامه
نوشته شده توسط : مهدی معتمد | نظرات (۰)
آشنایی با دستگاههای موسیقی ایران
۱۵ بهمن ۱۳۸۴
الف – تعریف دستگاه :
موسیقی سنتی ایران از دستگاهها، ملحقات یا متعلقات و گوشه های موسیقی تشکیل شده است. دستگاه از دو واژی (دست)و (گاه)به معنای مکان، زمان و نغمه تشکیل شده و مانند لغت پهلوی ((دستان)) در موسیقی دوران ساسانی، به نوعی موسیقی که با دست اجرا می شود، اشاره می کند.
دستگاه را به معنای وسیعتر می توان به راژمان (System) تعبیر کرد. چه از این حیث نیز موسیقی ایرانی به راژمان کامل یونانی شباهت دارد که در موسیقی قدیم یونان شامل دستگاههای دورین، فریژین، لیدین و ملحقات آنها مانند هیپودورین و هیپوفریژین و غیره بوده است.یک دستگاه موسیقی از نظر قالب، قطعه ای کامل است و مانند سونات و سنفونی دارای قواعد و قسمتهای مختلفی است که با ساز و آواز اجرا می شود.در موسیقی غربی، معمولآ قطعاتی که به وسیله ساز یا ارکستر نواخته می شود با موسیقی آوازی فرق دارد. اما در دستگاه موسیقی ایرانی، آواز قسمت اصلی و مرکزی موسیقی است و قسمتهای پیشین آواز(پیش درآمد و چهار مضراب) و قسمتهای بعدی آواز(تصنیف و رنگ) در حقیقت به طور مقدمه یا خاتمه موسیقی، به آن بستگی دارد.
موسیقی سنتی ایران دارای هفت دستگاه و پنج آواز است که از متعلقات و ملحقات آن شمرده می شود. از این آوازها چهار آواز متعلق به دستگاه شور، ویک آواز متعلق به دستگاه همایون است.
ب – انواع دستگاهها
۱- دستگاه شور: (شامل ۱۵ گوشه)
آواز ابوعطا (شامل ۹ گوشه)
آواز بیات ترک (شامل ۱۲ گوشه)
آواز دشتی (شامل ۹ گوشه)
آواز افشاری (شامل ۹ گوشه)
۲- دستگاه همایون (شامل ۱۲ گوشه)
آواز اصفهان (شامل ۱۱ گوشه)
۳ – دستگاه سه گاه (شامل ۱۰ گوشه)
۴ – دستگاه چهار گاه (شامل ۱۰ گوشه)
۵ – دستگاه ماهور (شامل ۲۰ گوشه)
۶ – دستگاه راست پنجگاه (شامل ۱۴ گوشه)
۷ – دستگاه نوا (شامل ۱۴ گوشه)
ارسال شده در دستۀ : مقاله
نوشته شده توسط : مهدی معتمد | نظرات (۱)
