سلام و درود بر شما

مطلب بسیار خوب شما رو مطالعه کردم و میگویم که با شما هم عقیده ام .

متاسفانه ، این مشکلاتی که فرمودین، وجود دارد و جزو مشکلات اساسی آواز در حال حاضر است.

نحوه ی تولید صدا و ادای تحریر ، انتخاب شعر مناسب ، شعر خوانی مناسب و تصنیف خوانی مواردی هستند که اگر در کلاس های آواز بدان توجه شود ، قطعاً حال و روز آواز ما بسیار بهتر از اینی خواهد شد که شاهد آن هستیم.

به هر حال خود هنرجو ها هم نباید بیکار بنشینند و از آنجایی که آنها خود استادان آینده خواهند بود ، میتوانند آینده ی آواز را دستخوش تغییرات دلپسندی بنمایند.

باز هم از مطلب خوب شما سپاسگذارم.

موفق باشید.

یاحق …

آلبوم تصاویر استاد شجریان اقدام به ایجاد امکان جدیدی کرده است که به کمک آن می توانید با هر بار باز شدن صفحه وبلاگ خود عکسی از استاد شجریان را به طور تصادفی در سایت یا وبلاگ خود نمایش بدهید.
این تصاویر از مجموعه ی ۵۰۰ عکسی آلبوم تصاویر استاد شجریان انتخاب می شود.

اطلاعات بیشتر:
http://shajarian-pictures.persiangig.com

همراه خواهرم بعضی مواقع به این آموزشگاههای موسیقی میرم

واقعا استاد حق داره گله کنه

تو نیم ساعت یه پسر قرتی میاد که مثلا آواز یاد بده

سلام دوست عزیز
وبلاگتون پر محتواست
خوشحال میشم اگه لینک به وبلاگم بدین

سلام دوست من
خسته نباشید
گفتگوی اختصاصی قدیمی ها با صادق نوجوکی را در مجله شماره ۷۰ بخواهید.
موفق باشید

میشه اینم بگین که منظور استاد از صداسازی چیه! من فکر کنم منظور استاد ! شجریان سازیه نه صدا سازی!
شاهد مثال همایون یا نور بخش که کپی برابر اصل استادند اما افرادی مثل ناظری و بسطامی که از این به اصطلاح صداسازی یا شجریان سازی بهره نبرده اند کپی کار و کپی خوان نشده اند!

جناب محمد گرامی با سلام
صدا سازی و تقلید دو مقوله جدا از هم است. قطعا مرحوم بسطامی و استاد ناظری هم صدا سازی کرده اند که به مدارج بالایی از خوانندگی رسیده اند و به اطلاع حضرتعالی برسانم که هر دو این بزرگواران از شاگردان حضرت استاد شجریان بوده اند والبته مدت شاگردی آقای ناظری کمتر بوده است .

سلام
من یکی دو سالی است که تحت تعلیم جناب استاد ” حمید گلستانی ” به فراگیری هنر موسیقی – سه تار و آواز – پرداخته ام.
ایشان آواز را نزد استاد سید نورالدین رضوی سروستانی تعلیم دیده اند . سه تار و تار را زیر نظر اساتید متفاوت به طور مستقیم و غیر مستقیم آموخته اند. از وجود استادان بزرگی مثل محمدرضا لطفی و حسین علیزاده و مسعود شعاری استفاده کرده اند. کمانچه را نزد استاد مهدی آذر سینا تعلیم دیده اند و تنبور را به استادی تمام به شیوه مرحوم سید خلیل می هنوازند.
هرچند به نظر حرفهایم اغراق آمیز است اما: شنیدن کی بود مانند دیدن.
.
.
ان شاء الله در مورد ایشان بعدا برایتان بیشتر توضیح میدهم اما …
.
.
در مورد شیوه تدریس آواز اصلاً این طور که همه جا مرسوم است ( از اینجا می گویم که من شیوه اساتید دیگر را دیده ام).
اول کار برایت توضیح می دهند که می خواهی چه کار سختی را شروع کنی و چه کارهایی لازم است که انجام دهی. بعد به تو می گویند که صدا را از کجای حنجره باید استخراج کنی و حتی با دست گذاشتن بر حلق و گلویت و نمایش نیم رخ صورت خود، تمام ریزه کاریهای لازم را به تو می گویند. سپس طی جلسات متفاوت تمرینها و تصنیفهایی برای تو ضبظ می کنند که هرکدام حاوی سه چهار نکته آوازی است. هر قطعه را ابتدا جمله به جمله می خوانند تا بتوانی آن را جلوی ایشان بخوانی و تکرار کنی؛ سپس آواز را با ساز اجرا و ضبط می کنند. بعد از چهار پنج جلسه در کنار یک گوشه ی کوچک و خلاصه آوازی از دستگاه های ساده تر و مشهور مثل ماهور و دشتی، یک تصنیف که از لحاظ اجرایی پیچیده تر باشد برای شما اجرا می کنند به همان ترتیبی که عرض شد.
در تمام جلسات از لحاظ شیوه اداء صدا ، تلفظ کلمات، خواندن تحریر و تمام ریزه کاریهای دیگر متناسب با توانایی های خواننده تو را زیر نظر دارند و نکات لازم را در زمان لازم به تو می گویند.
.
.
ببخشید که طولانی شد.
سعی می کنم در فرصتی مناسب تعدادی از فایلهای صوتی از کلاسهای ساز و آواز ایشان را در وبلاگم قرار دهم.

به نظر من جز افسوس چیز دیگری نمی توان گفت .مگر کار دیگری می شود کرد.ما که سراغ نداریم .باید بنشینیم و دعا کنیم که این وضعیت درست شود در ضمن
شجریان بم خواند
در وبلاگ بی همگان به سر شود

سلام.
از آنجایی که شجریان با کوله باری از تجربه، چنین نظری داده است، چیزی نمی توان گفت… اما فکرش را بکنید… این همه علاقه مند به موسیقی ایرانی را چه باید کرد؟ آیا این پنج درصد که درست کار می کنند می توانند پاسخگوی شاگردان آن نود و پنج درصد استاد کم تجربه باشند؟ یک هنرجوی علاقه مند به آواز ایرانی که در شهری دور افتاده زندگی می کند چگونه باید استاد واقعی را بشناسد، پیدا کند، و بعد تازه آیا بتواند به کلاسش راه پیدا کند یا نه… و اگر نتوانست، آیا بهتر است که همان معلمان ناشی در حد توان خود او را سیراب کنند، یا این که او را از درگاه برانیم، تا به دنبال چیزهای دیگری برود که مدام از گرایش جوان ها به آن سمت نالان هستیم؟؟

به نظر در شرایطی که دسترسی به استادان درست و کامل (اگر نگوییم ناممکن، حداقل) بسیار دشوار است، می توان پذیرفت که عده ای علاقه مندی شان را از طریق آموزگاران کم تجربه تر پی بگیرند، ضمن این که همه ی این علاقه مندان قرار نیست که خواننده ی طراز اول شوند، بلکه همین که چیز هایی از موسیقی ایرانی بیاموزند، بهتر است که هیچ ندانند (فقط به گناه این که به استادان با تجربه دسترسی ندارند)

باید دید راهکار ایشان چیست…

به نظر می رسد …

آقا ! آقای شجریان که این گونه می فرمایند …….. شما ملاحظه کنید شاگردان اصلی ایشان ( نوربخش – کرامتی – رفعتی – جهاندار – شفیعی ) و بقیه جوانترها در چه سطحی از خوانندگی هستند ……… البته منظورم نیست این که بد می خوانند اما تراز اول هم نیستند … حالا ببینید اینها چند سال شاگردی کرده اند و نشست و برخاست داشته اند .. این کارگاهی های بنده خدا می خواهند چه شوند .. آقایان و خانم ها … آواز باید مستمع را بگیرد و نیاز به داد و فریاد هم ندارد .. من منکر بهره گیری از دانش استادان نیستم .. اما خداوکیلی شما کلاهتان را قاضی کنید و ببینید آیا این حرف ایشان منشا بازاری دارد یا از سر دلسوزی است ؟
حرف این است که آقای شجریان خودش هم معلم خوبی نیست اگرچه در خوانندگی استاد مسلم است به دلایل فراوان..

با سلام خدمت شما عزیزان و نور چشمان
من ۲۱ سالمه و در حدود ۱۰ سال هست که به کار کردن آواز سنتی ایرانی در نزد استادانی چون سید رضا طباطبایی و استاد عباس شفیعی ( از شاگردان استاد شجریان ) پرداخته و می پردازم و از تمامی اخبار روز موسیقی ایران از طریق همین سایت و دوستانم مطلع هستم و برداشت من از وضعیت کنونی این است که موسیقی ایرانی از حالا بدتر ندارد . هم از طرف دولت و به طور خوش بینانه از طرف ۴۰ درصد مردم مورد تحریم قرار دارد و همین امر باعث بروز مشکلاتی از این قبیل شده است . پس باید بکوشیم تا مردم را هر بیشتر ونه به هر قیمتی به سوی موسیقی ایرانی بکشیم تا حداقل در هر خانواده یک کارشناس نظری موسیقی و موسیقی شناس داشته باشیم . از زیاده گوییم عذر خواهی می کنم وبه امید آینده ای روشن در این راه قدم بر میدارم.