یکی از اساسی ترین مشکلات انسان های اولیه برقراری ارتباط با یکدیگر بود. زیرا آن زمان بشر هنوز حرف زدن را بلد نبود ونمی توانست با یکدیگر ارتباط برقرار کند به همین دلیل آنها به وسیله اصواتی مثل سوت یا سر و صدای برخورد دو استخوان به هم، با هم اختلاط میکردند. اما بشر توانست کم کم در نواختن استخوان ها به هم هماهنگی به وجود آورد و از این صدا ها در مراسم هایی همچون عروسی،جشنها یا مراسم مذهبی استفاده کند. اولین آلات موسیقی هم ضربی بوده اند از جمله :طبل و دهل اما به تدریج آلات موسیقی زهی هم اختراع شد.خوب است بدانید اولین کسی که فهمید موسیقی باید دارای ریتم و روش و قاعده باشد فیثاغورث(حکیم و ریاضیدان یونانی)بود.او که همه چیز را با دلیل میدانست برای اولین بار در تاریخ موسیقی را به شکل اعداد نوشت.

در ایران باستان هم موسیقی مورد توجه دربار شاهان هخامنشی بود.در دوره اشکانیان موسیقی ایران رونق گذشته را نداشت و دراین دوره موسیقی موردبی مهری قرار گرفت.دوره ساسانیان موسیقی دوباره احیا شد.در این عصر موسیقیدانان و نوازندگان بزرگی همچون:باربد،نکیسا و رامتین زندگی میکردند.لازم به ذکراست آلات موسیقی مورداستفاده درآن زمان بیشتر رباب ایرانی و رباب هندی،چنگ،قره نی و بربط بوده.

مدتی پس از ورود اسلام به ایران موسیقی ایرانی که به دلیل جنگ و پیامدهای آن فراموش شده بود مسیر پیشرفت را از سر گرفت.ابونصرفارابی(فیلسوف و حکیم)علاقه زیادی به موسیقی داشت و چند رساله در این باره نوشت،طوری که حتی ساخت سنتور و تار رانیز به او نسبت می دهند.

از سال ۱۳۱۲ نیز آموزش موسیقی در مدارس آغاز شد همچنین با تاسیس رادیو،موسیقی ایرانی به شکل سراسری برای علاقه مندان شروع به پخش شد.برنامه رادیویی گلها که از سال ۱۳۳۵ راه اقتاد در پیشرفت موسیقی ایرانی تاثیر زیادی داشت.

خوانندگان و استادانی چون: ادیب خوانساری ، غلامحسین بنان ، محمدرضا شجریان ، محمودی خوانساری، شهیدی ، قوامی ، گلپایگانی ، ایرج  و… با این برنامه همکاری داشتند.